من اومدم برای خداحافظی

سلام به همه دوستان خوب دنیای نت . دوستانی که همیشه به داشتن اونها افتخار می کنم . سلام به اونهایی که با نظرات خودشون امید در دل من می کاشتن و با حرفهای محبت امیز خودشون راه من گمشده در تاریکی رو روشن می کردند . من بی وفا نبودم . در این مدت به شما هم فکر میکردم و در خیال خودم یک یک شما رو می دیدم و حرفهای تنهایی خودم را برای شما در وبلاگ خیالی ذهنم می نوشتم و میگفتم .این اخرین یادداشت من و نامه خداحافظی من با وبلاگ . در این مدت چند ماهه اتفاقاتی افتاد و اون هم چیزی نبود جز تقاص یک عمل اشتباه خودم . انسان هیچ وقت نمی تونه از بازگشت کارهای خودش چه بد چه خوب فرار بکنه (به قول بعضی ها کارما). من این حقیقت را بعینه درک و لمس کردم و تقاص اشتباهی را دادم که سالهای قبل خودم مرتکب شده بودم . بازگشت عملی  که خیلی خیلی برای من سخت و گران تمام شد به طوری که تمام زندگیم و بود و نبود من رو تحت تاثیر قرار داد . من منتظر بودم اما گذشت زمان از خاطرم پاکش کرده بود و وقتی که ضربه رو خوردم که اماده نبودم . در رینگ زندگی ناک اوت شدم . مدتها طول کشید تا بتونم روی پاهام بایستم و تازه الان بلند شدم  و دارم برای مبارزه دوباره با زندگی و اتفاقات اون خودم را اماده می کنم . گفتن بعضی حرفها از نگفتن اونها بهتره و نگفتن بعضی حرفها از گفتن اونها واجب تره . شاید تصور بکنید که حتما من انسان ضعیفی بودم که اینطوری شدم . شاید حق با شما باشه اما ........

من در این مدت به خیلی چیزها پی بردم . به چیزهایی که جلوی چشم من بود ولی نمی دیدم و اگر هم میدیدم  درک کردن اونها برام سخت و قابل هضم نبود و الان این رو متوجه شدم که هنوز خیلی مونده تا کسی بشم که داخل جایی مثل وبلاگ حرفهام رو بزنم . باید برم . باید برم به دنبال خودم و راه خودم بگردم و پیداش کنم . روزی بر میگردم که پیدا شده باشم . وقتی که ایمان اوردم به حرفهام و شعرهام برمیگردم . حتما اون روز شعرهایی برای گفتن دارم و از گفتن اونها پشیمون نمی شم .

از درون وجودم یک یک شما رو دوست دارم و دست های شما رو می فشارم و شانه های شما رو می بوسم . بدرود